و تو که نباشی
رخوت سالیان غربت
خواب های آبی ام را می رباید
تازگی ها شب که می شود
به شمارش ستاره ها می نشینم
و در خیالم به جستجوی تو می آیم
ملالی نیست
فقط تنها مانده ام، همین
در این میانه شلوغ و سردرگم
دل خوش رویای توام
که شبی در میان ستاره ها بشمارمت..."
شعر: امبر آقایی
تنها آسمان را خواسته ام
وگاهی تو را
که اگر ماه نباشد
روشنای شب هایم شوی...
بیچاره دل ماست، که در سوز و گدازست
پروانه سوخت، شمع فرو مرد، شب گذشت
ای وای من که قصهی دل ناتمام ماند
آسمان نگاه خستهی من، خانهی ابر های بارانزاست
نیستی و نبودنت، تنها غصهی آفتابگردانهاست
اين چراغي است کزين خانه به آن خانه برند
دوش بی روی تو آتش به سرم بر می شد
و آبی از دیده می آمد که زمین تر می شد
آن نه می بود که دور از نظرت می خوردم
خون دل بود که از دیده به ساغر می شد
گاه چون عود بر آتش دل تنگم می سوخت
گاه چون مجمره ام دود به سر بر می شد
پروانه صفت چشم به شمع دوخته بودم
آنگه که خبردار شدم سوخته بودم
خاکستر جسمم به سر شمع فرو ریخت
این بود وفایی که من آموخته بودم
بی تو به سر نمی شود
داغ تو دارد این دلم
جای دگر نمی شود...
